versión accesible aviso legal axuda
briondixitalaxua á navegacion
banner
menus
Data: Sábado, 18 de Novembro do 2017
     

novas

 

FOTO

Ramón Montero: "Na guerra fun corneta e logo fíxenme campaneiro nos Ánxeles"

[25/09/2007]

Especial 1 ano de Tierras de Santiago

Este vecino brionés, que también fue barbero, cedió ahora, con 82 años, el puesto a su hijo. Empezó como sacristán a los quince años y cobraba por su labor cuarenta duros anuales

Ramón Montero es una persona entrañable que ha pasado buena parte de su vida tañendo las campanas de la iglesia de Os Ánxeles, desde los 16 años. En su juventud, durante la Guerra Civil, fue trompeta, corneta y cabo de trompeta y "logo fíxenme campaneiro". Después tuvo una barbería durante muchos años, hasta que cumplió los 65.

Ahora es campanero retirado de Bastavales, tras cederle el puesto a su hijo Ramón. "Cumprirei 82 anos en abril. Ás veces aínda vou tocar as campás cando o meu fillo non pode, pero xa estou xubilado. Agora dedícome á vida do campo e ás miñas cinco ovellas. A muller e mais eu criamos cordeiros. Cando teñen 14 ou 15 quilos mátanse", declara.

De todas las dedicaciones, la que más apasionó a Montero fue, precisamente, la de campanero. "Crieime nese ambiente, na igrexa. Alí aprendín a tocar porque antes deixaban na véspera das festas a porta do campanario aberta para que quen quixese fose tocar. Ese costume xa se perdeu como moitos outros", recuerda. "Cando tiña 15 anos fun sancristán durante seis meses e aí aprendino todo". Pero las cosas han cambiado mucho. En aquel entonces Ramón cobraba por su trabajo cuarenta duros al año y encendía las velas de los siete altares. "Hoxe son electrónicas", declara. Cansado de trabajar, Ramón prefiere ahora el sosiego, la paz, aunque le siguen pasando cosas. "Onte caín do tractor e case rompo as costelas. Cando era campaneiro non me pasaba nada. Recordo unha vez que topei cunha moza que me pediu cartos e eu negueime, ela díxome que non valía para nada e eu contesteille: volve aquí e verás se valo. Viña entón de tocar", relata.

Tradiciones

Hablando del lenguaje de las campanas, Ramón Montero se pone nostálgico, triste... "Se ardía o monte había que tocar, pero agora iso xa non se fai. Este ano deixouse queimar todo. Se un neno morre hai que repenicar cando chega á igrexa e logo cando se acerca ó cemiterio. Se hai algún morto danse oito badaladas na grande e na mediana, cunha parada para as mulleres e dúas para os homes. Nas vodas non se toca", explica.

Aún hay más tradiciones. "O Día de Defuntos tócanse dúas badaladas e pásase a noite repenicando ata as catro da mañá, hora da primeira misa. Esta proposta tamén se perdeu aínda que o meu fillo vai porque lle mando eu. Tamén se toca a alba os domingos e os festivos, ou tocábase. Todos estes costumes veñen de 1912 cando o cura de entón impuxo tales tradicións que nós seguimos ao pé da letra. El tocaba todas as mañás para avisar os obreiros do comezo da xornada", comenta.

Campanario con historia

El campanario de Bastavales forma parte de la historia. "Del falaba Rosalía de Castro nos seus poemas. Ela criouse na miña aldea, en Soigrexa. A pena é que a valoraron moito máis en Padrón que aquí. Levaba xa a escritora morta cen anos cando lle puxemos un busto. Ata que a vaca dá leite...", rememora.  



Enlace a Tierras de Santiago

 

Comentarios


Escribe aquí os seus comentarios. Para facelo é necesario estar rexistrado. Se non o estás:



       
Alias:
Clave:
Título:
Comentario  
 
 
 
briondixital.org non se fai responsable das opinións dos lectores e eliminará os comentarios que considere ofensivos ou vulneren a legalidade.
 

 

[ VOLVER ]

(c)
correo privado webmail mapa web paxina de inicio engadir a favoritos concello de brion infobrion Xunta - innovacion